و سر کردن مجموعه نا متناهی روزان و شب

پیمودن مسیر های دوار

            _هرکجا که هستی،آغاز

                                           و هرگاه باز رسیدی،انجام _

خر رفتن و گاو برگشتن از چشمه های تلنگر و تفکر

فرق میان آدمی و حیوان...

                           تلخ کامگی و کام تلخی.

چه توفیری دارد؟!

  تنها یکی پنجره،

                       برای زیستن کافی ست.

   و حسرت،

                   جزء لاینفک این زندگی ست.

که مانده بود به جای،

                          از گذر یکی عابر،

                                              بر کوره راهی چُنین. 

هر انسان، صد درد.

                  بنمای رخ.

به هزاری جواب هم که زنجیرشان کنی،

یکی سوال،

               یله بر ذهنت به جاست:

که چه؟

                                    گلوله برفي پرتاب کند.

کسي نيست جواني اش را

                                   شيشه در هم شکند.

کسي نيست زنانگي اش را

                                   جامه بر تن بدرد.

کسي نيست

همه مردان و زنان

                        کودک و پير

گويي انگار همه مصلحت انديش شدند.

                         شيري رنگ.

زيباي بکر!

چگونه شب را روز مي کني،

در انتظار بوسه اي،

که بشکفد شکوفه سربسته به پستانت؟

زهي شيرخواره کودکم من.

                                    درياب.

نوشتن، جنون است

                وقتي خواندن خطر دارد.

و رفتن، به خود ريدن است

               وقتي رسيدن دير كردن است.

گريستن غريزي ست.

               وقتي نفس مثل زجر،

                                          كشيدني ست. 

 بت بدم بخوني، تا اولين كسي باشي كه مي خونيش؟"

آن روز گفتم بله آقاي ژول، ولي راستش را بخواهي داشتم خدا خدا مي كردم كه

مثل آن داستان هاي بي سر و ته پانصد صفحه اي كه در هر صد صفحه اش تنها يك

 اتفاق نسبتا قابل توجه( تازه آن هم نسبتا، يعني نسبت به ساير اتفاقات رخ داده در

 داستان، كه مجموعه ايست از افعالي كه يك معلول روي ويلچر با دست هاي فلج و

هوشمندي يك توله خوك مي تواند از روي عادت انجام دهد) مي افتد نباشد. 

و همان روز يكي از همان اتفاقات نسبتا قابل توجه براي تو افتاد . 

تو مردي آقاي ژول. بعد از اينكه پاكت را به من دادي - انگار كه داشتي نگين اشراف زادگي 

خاندان سر تا پا كارمندت را به من مي دادي- رفتي و مثل قهرمان داستان هايت

 ول افتادي روي مبل اتاقت و غزل را خواندي.

من ماندم و آن چهار صد صفحه اي كه چشمم آب نمي خورد چيزي غير از همان هاي 

قبلي باشد. مي توانستم بياندازمش دور. آخر غير از من و هفت هشت نفر كارمندان تنها 

نشريه ي هفتگي اين شهر كوچك و آنهايي كه ستون "خاطرات يك ابله" را در پايين صفحه ي 

دوتا مانده به آخر  از تو  خوانده بودند كسي نمي دانست تو تا به حال چند رمان پانصد ششصد 

صفحه اي نوشته اي، آقاي ژول. 

ولي مي داني آقاي ژول، آنهايي كه الان اسمشان در كتاب هاي جلد تيره با عنوان هاي كج و

غير قابل خواندن آمده است و توي خلوت هاي چند نفره، دختر هاي دانشجو با دوست پسر

هايشان از آنها ياد مي كنند و رمان هايشان را دست به دست مي كنند، همگي با همين  

رمان هاي چرند بود كه به اينجا رسيدند. 

آقاي ژول! تو اين فرصت را داشتي تا به پاتوق هاي پر دود و كم نور آدم هاي پر حرف و بي خيال 

راه پيدا كني و من هم كسي نبودم كه بتوانم اين فرصت را از تو بگيرم.     

پاييز همان پاييز است اما،       خانه، ركود، سكوت.

و قديم ها يعني: من و تو و بقيه در كنار هم.

مي داني آدم تنها مرضش همين احساس نيازش به بودن و تا هميشه بودن و حضور داشتن است. وگر نه چه فرقي مي كند اين مدت را چگونه سر كني و چه كني؟ پايان قصه كه هنوز عوض نشده، همان است كه بوده.اين را هم من مي دانم هم تو   

       روزگار مسعود يك روسپي

اين فيلنامه نه تحليلي جامع شناسانه بر پديده روسپي گري ست

و نه روايتي اروتيك از يك داستان نيمه شهوت انگيز براي تقويت قواي جنسي.

نمايي از زندگاني روسپي ست كه به عقيده نويسنده سعادت مند  است ،

 هرچند خود روسپي اين را نمي فهمد!!

مثل ديگر انسان هاي احمقي كه شانه به شانه سعادت قدم بر مي دارند

 ولي خود را همچون دستمال توالت  خون آلودي هيچ و چندش آور مي انگارند. 

جملگي يك پستان بر سينه روييده است. وهر كودك را يك گوش

 شنود چون با يكي چشم بينند آنچه را نوايي بر آيدش از ميان.

 وايشان را از بيضتين تنها يكي عايد آمده است، هشته درميانه ي پا.

زين رو از ميان هر زوج تنها يكي را برگزينند وديگري را نبوده

 انگارند.

پس اينگونه است كه قبله شان يكي ست؛ حرفشان يكي؛

   را هشان يكي ست و همراهشان يكي.